พฤหัสที่ 17
วันนี้หยุดเป็นวันแรกของ Long weekend
แต่ว่าคุณสามีไปทำงานค่ะ
ส่วนเราก็ตื่นแต่เช้าทำกับข้าวให้สามี
และทันทีที่สามีชิม พี่แกก็ตะโกนลั่นบ้าน
"นิรชรา มานี่เดี๋ยวนี้ซิ"
เราวิ่งออกจากห้องคุณพ่อไปที่ห้องครัว รับฟัง Comment ยืดยาวเกี่ยวกับผัดผักบุ้ง
แอบยิ้ม ๆ คือเค้าทำหน้าที่ Commentator ได้จริงจังมาก

จากนั้นก็ติดรถคุณสามีไปตลาด
กลับมาเตรียมของถวายพระ ซึ่งวานนี้คุณสามีไปเลือกดอกไม้ด้วยตัวเอง

สีสันสวยงามมั่กมาก หวานซ้า...

จากนั้น พระอาจารย์พี่เอก ที่ตอนนี้มีศักดาเป็นอาจารย์สอนเราทำอาหารก็กลับมาจากที่ทำงาน
เรารายงานเรื่องผัดผักบุ้ง คุณพี่เอกเลยอธิบายว่าบ้านนี้กินติดมัน
พร้อมกับสอนวิธีผัดผักบุ้งให้เรา
คือเราอยู่กับอากงอาม่า ก็จะถูกสอนให้ผัดแบบนี้อ่ะค่ะ

...

ตอนบ่าย อาหมุ่ยกับป้าศรีมาเยี่ยมพ่อ
ซึ่งเราไม่ค่อยได้เจออาเท่าไหร่นัก เจอครั้งล่าสุดก็ตอนทำบุญบ้านเมื่อวันที่ 5 สิงหา
ก็มีปลื้มกันนิดหน่อย อาหมุ่ยจับมือเราก่อนกลับบ้าน
บอกว่าขอบใจมากนะที่เตรียมโน่นนี่ให้อาหมุ่ยทาน

คือเราประจบสุดฤทธิ์อ่ะค่ะ ตั้งแต่น้ำหวาน ผลไม้ จนถึงมื้อเที่ยง
แบบว่าไม่ให้เสียมาถึงคุณสามีเลยว่าหาหลานสะใภ้ไม่เพียบพร้อมมาให้หรือเปล่า

แถมเจ้าอ้อนคอนเฟิร์มให้อีกแรงว่าเราดีมาก ๆ ยิ่งเบาใจ

แม้จะมีเรื่องมาตัดกำลังบ้าง เราคิดว่าก็ไม่น่าหวั่นใจ
อย่างที่คุณสามีเคยบอก ว่าเราเป็นของจริง

.......

จากนั้นตอนเย็น สองสาวเรากับเจ้าอ้อน
ก็ช่วยกันทำกับข้าวโดยมีพระอาจารย์พี่เอกคอยกำกับ

บรรยากาศอบอุ่นมากมายเลยหล่ะ
เพราะการทำกับข้าวของเราสองคน
เป็นการทำกับข้าวเพื่อให้คนที่เรารักทาน

พอพี่ป่อง กับคุณสามีมาชิม
ก็มีทายกันเล็กน้อยว่าจานไหนแฟนตัวเองเป็นคนทำ

น่ารักดี ไอเดียอ้อนนะเนี่ยะ ที่ไม่ให้บอกก่อนว่าใครทำอะไร

................................................................................................

วันศุกร์ที่ 18 กรกฎาคม

เช้าวันนี้คุณสามีไปทำงานอีก 1 วัน

เราก็ไปตลาดอีกตามเคย กลับมานั่งทำสวนครัว

มีคุณพ่อคอยแนะนำผ่านทางหน้าต่างว่าให้เลาะเห็ดที่ขึ้นต้นไม้ออกไป

สายอีกนิด เรา,อ้อน,พ่อก็มาคุยกันเรื่องที่กำลังฮอต
เราเสียใจหน่อยนึงที่คำพูดที่เราเคยพูดมันเข้าหูพ่อ
เสียใจที่คำพูดนั้นมันแค่ถ้อยคำนึงในบทสนทนาแต่ไม่ครบทั้งหมด

คือวันก่อนโน้นเราเห็นแม่แล้วสงสาร ก็เลยมานั่งร้องไห้อยู่ข้างบ้าน
มีคนมาเห็นเข้า เราก็รำพึงออกไปว่า "ไม่รู้ว่าผิดหรือเปล่าที่ออกจากบ้าน"
แต่มันก็แค่อารมณ์เศร้าประเดี๋ยวประด๋าวเหมือนเราทิ้งแม่

ปรากฎว่า ข้อความดังกล่าว ถูกขยายความว่า
"ไม่รู้คิดผิดหรือเปล่า..ที่ย้ายมาอยู่ที่นี่"

แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก เราว่าพ่อเค้าเข้าใจ
กับการกระทำทั้งหมดที่เรามี พ่อเค้าต้องมองออกว่าเราเต็มใจมาดูแลพ่อจริง ๆ

ตอนนึง พ่อกำชับว่า ให้พวกเราเข้าใจกันเสมอ
อย่าหูเบาฟังใครเด็ดขาด เดี๋ยวจะมาทะเลาะกันเอง
เรากับอ้อนรับปากอย่างแรง
ซึ่งเราก็ตั้งใจไว้ว่า เราจะต้องเข้าใจกันให้มากกว่านี้
มีอะไรต้องเคลียร์กัน อย่าเงียบ

เหตุการณ์ที่ผ่านมา
ถึงแม้ว่าเราจะอึ้งไปบ้าง แต่ก็ดีใจที่มีพ่อกับอ้อนอยู่ข้าง ๆ เสมออ่ะค่ะ
(พ่อรักว่างั้นเหอะ)

ตอนเที่ยงเตรียมสลัดให้พ่อ

เย็นนี้ทำปลาทูต้มส้มให้พ่อ

....

ไปก่อนดีกว่า พ่อเรียกแล้ว