เช้าวันนี้ ทำผัดคะน้าน้ำมันหอยให้สามีทาน สามีตินิดนึงว่าน้ำผัดมันต้องเหนียวกว่านี้ แต่รสชาติใช้ได้แล้ว ซึ่งเราก็เหตุผลอ่ะค่ะ คือน้ำมันหอยยี่ห้อนี้มันเค็มมาก แต่ก็แอบคิดในใจว่าวันก่อนพี่เอกเค้าก็ทำให้เหนียวได้ ทั้งที่เจอปัญหาน้ำมันหอยเค็มเหมือนกัน เดี๋ยวต้องกลับไปถามสูตรอาจารย์อีกรอบ ... การทำกับข้าวทานเอง ถือว่าประหยัดมากเหมือนกันนะคะ ผัก 14 บาท ได้ผัดมาจานใหญ่ ปลาเก๋ย 20 บาท สามารถทานได้หลายมื้อ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องขึ้นอยู่กับคนทำด้วย ถ้าทำแย่ของก็เสียไปโดยใช่เหตุ ... เมื่อวานนี้เรากลับบ้าน นั่งรถไปกับแม่ที่ร้านขายอิฐ คือแม่พาเราไปซื้ออิฐน่ะค่ะ พร้อมกับจ่ายเงินให้ด้วย ในรถแม่เปิดสุนทราภรณ์ แล้วก็คุยกันกระหนุงกระหนิง วานนี้แม่น่ารักมาก แม่บอกว่าให้ดูแลประคบประหงมพ่อให้ดีดี เพราะว่ามันจะเป็นกุศลติดตัวเราไป บางตอนเราก็เล่าเรื่องที่บ้านคุณวีร์มากไปแล้วก็รู้สึกตัว บอกแม่ว่า หนิงเล่าเรื่องบ้านโน้นมากไปหรือเปล่า คือตั้งใจไว้ว่าเวลากลับบ้าน จะใช้เวลากับแม่ให้มากที่สุด แต่แม่ก็บอกว่า ไม่เป็นไรหรอก คุยได้ จะได้เหมือนมีอะไรก็เล่าสู่กันฟัง ถึงบ้าน เราก็นอนบนโซฟาโดยมีแม่นั่งอยู่ข้าง ๆ อารมณ์จะประมาณเหมือนเรากำลังหนุนไหล่แม่ ก็ทำเป็นไม่รู้ตัวหรอกค่ะว่ากำลังหนุนไหล่แม่อยู่ ฟอร์มคุยกับน้องชาย แต่ความรู้สึกตอนนั้นมันอบอุ่นมาก ๆ เนื่องงจากว่าเราเป็นลูกคนโต ทำตัวเหมือนเพื่อนแม่ ก็เลยไม่เคยได้ใกล้ชิดแม่เหมือนลูกคนอื่น ก่อนกลับ นั่งฟังน้องชายคนโตเทศนาเรื่องการพนัน โก๋บอกว่า ต่อจากนี้ไปบ้านเราจะปลอดการพนัน เรากับแม่มองหน้ากันแล้วก็หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน ขำน้องอ่ะค่ะ ... จากนั้นกิ๊กก็มาส่งเราที่บ้านพร้อมอิฐ ถึงบ้าน พี่เอกกับคุณวีร์ก็ช่วยกันขนอิฐเข้าบ้าน แอบดีใจนิดนึงที่ทุกคนไม่ว่าอะไร ที่เราถืออภิสิทธิ์เข้ามาจัดการเรื่องสวนของพ่อ คุณวีร์ใส่บ๊อกเซอร์มาช่วยเราเรียงอิฐไว้สำหรับทำแปรงกระเพราและต้นพริก เรียงสวยกว่าที่เรา plan ไว้เสียอีก วันนี้เย็นแวะซื้อดินไปใส่ คาดว่าอีก 2-3 เดือน เราก็จะมีพืชผักสวนครัวทานเองที่บ้านไม่ต้องซื้อ ไว้เดี๋ยวเป็นรูปเป็นร่างเมื่อไหร่จะถ่ายรูปมาให้ยลโฉมกัน หึหึ ตอนนี้กำลังย้ายรีสอร์ท และศูนย์ท่องเที่ยวเชิงเกษตรมาไว้บ้านอีกแล้ว ต่อไปนี้ บ้านเราก็จะเป็นบ้านที่รวมความสุขทุกอย่างเอาไว้ ให้พ่อได้ทัศนาทุกวันอาทิตย์ โครงการต่อไปคือ หาตุ๊กตาดินเผามาตั้งในสวนค่ะ สู้สู้ .. เมื่อคืนสามีนอนเร็ว เราทำโน่นนี่จนดึก แล้วก็ปิดคอมฯ เข้าไปนอนข้าง ๆ เค้า ก็แปลกดี คำถามบางอย่าง เราก็เกิดนิมิตนึกคำตอบได้เองซะอย่างนั้น เหมือนบางครั้งเราก็สามารถเข้าใจได้เองโดยไม่ต้องมีคำพูดอะไร ความสุข เกิดจาก รักและเข้าใจ ไม่เห็นต้องมีอะไรมากมายเลยเนอะ ^ ^