เช้าวันนี้ ตื่นตีสี่ลุกขึ้นมาผัดมะระหวานใส่ไข่ให้คุณพ่อสามีและสามีทาน
ทำเสร็จบอกคุณสามีว่า "คอมเมนท์ได้นะคะ จะได้เก็บไปปรับปรุงในครั้งต่อไป"
คุณสามีบอกว่าหน้าตาดี แต่ว่าต้องเพิ่มเค็มอีกนิดนึง
ณ ตอนนั้นสีหน้าเราเรียบเฉยมาก แต่พอคล้อยหลังคุณวีร์
หน้าเราบานกว่าปรกติถึง 2 เท่าตัว
จะไม่ให้บานได้ไง สามีชมซะขนาดนั้น
ก็ฝึกปรือกันต่อไป ซักวันเราคงได้ Up จากภรรยามาเป็นศรีภรรยา
ซึ่งความจริง ที่ผ่านมาหลายครั้งเราก็อยากให้เค้า comment นะคะ
ว่าต้องปรับอะไรเพิ่มบ้าง แต่เพราะเราไม่เคยเปิดโอกาส
ไม่เคยเอ่ยปากถาม เค้าก็เลยไม่เคยพูดอะไร
จะชมก็ไม่กล้า จะว่าก็ไม่แน่ใจ
ส่วนเรา ก็ไม่รู้ว่าเค้าคิดยังไง ..
เช้าวันนี้ ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี
ขึ้นบันไดไปอีก 1 ขั้น... ไม่แน่หรอกว่าเราสองคนอาจจะเป็นคู่เหมือน
ที่สามารถทำงานแทนกันได้ทุกอย่างก็ได้
คือวันไหนใครไม่อยู่ ก็สามารถทำหน้าที่แทนกัน
สมมตินะคะสมมติ คือในอนาคตถ้าวันไหนที่อีกฝ่ายต้องไปต่างจังหวัด
เราทั้งสองคนก็สามารถดูแลลูกแทนกันได้
....
วานนี้เครียดเรื่องงาน เอามาคุยกับคุณวีร์ คุณวีร์ก็จัดการเป็นที่ปรึกษา
พูดจนเราสบายใจ แต่พอก่อนนอนเราก็ปี๊ดอีก
นอนพลิกตัวไปมา
ก็เหมือนเดิมค่ะ คุณวีร์จัดการอีกเหมือนเดิม
สรุปคือ ความเครียดหายไป

วันนี้ออกประชาสัมพันธ์ด้วยอารมณ์ที่เสถียรขึ้น
สรุปคือ Feedback ดีมาก
ประธานเขียนจดหมายชมเรา ว่าเขียนได้น่าอ่านและน่าสนใจมาก
ลงท้ายว่า "ขอชม"
ก็ดีค่ะ ทำงานแล้วมีคนชอบ เราก็ปลื้มใจ
มีกำลังใจที่จะลุยงานอื่น ๆ ต่อไป
พรุ่งนี้วันหยุดแต่ต้องมาทำงานอีก เอาหล่ะสู้สู้

เพราะตอนเย็นพรุ่งนี้ พี่ไช้นัดเลี้ยงฉลองสมรสของเราสองคน
ยิ้ม ๆ