TUESDAY

วันอังคารแล้ว ผ่านจากวันนี้ไปได้เราก็จะได้สบายใจเสียที
เครียดจนผดขึ้นแก้มเลยหล่ะ
ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย มันเหมือนทำงานไม่เก่ง ไม่มืออาชีพ
เพราะมืออาชีพจริง ๆ เค้าต้องจัดการกับทั้งหมดได้
สามารถแบ่งแยกได้ว่าที่ไหนควรคิดเรื่องงานที่ไหนควรตัดออกไป
...
เช้าวันนี้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ที่ 4.00 น.
พอปลุก เราก็ไม่ยอมลุกจากที่นอน
4.30 น. นาฬิกา Step 2 ก็ปลุก แต่อิชั้นก็ไม่ยอมลุก
จนถึง 4.45 น.โน่นแหละ ถึงจะลุกขึ้นมาเตรียมดอกไม้ถวายพระ
แต่ก็ทำไม่ทันหรอกค่ะ ยังไม่ทันได้จัดผลไม้ เวลาเช็ดตัวพ่อก็มาถึง
แอบด่าตัวเองเล็ก ๆ เพราะถ้าตัดสินใจตื่นเร็วกว่านี้
คุณสามีก็คงไม่ต้องมาเตรียมผลไม้ต่อจากเรา

เมื่อคืนตอนเที่ยงคืนแอบขำ
ตอนที่คุณสามีต้องลุกไปเฝ้าพ่อ
เรารู้สึกตัวเหมือนมีลมเป่าที่หน้าอย่างรุนแรง
รู้สึกตัวขึ้นมา กลายเป็นว่าสามีห่มผ้าให้เราอ่ะค่ะ
แต่ลักษณะการห่ม เหมือนโยนผ้ามาคลุมกองอะไรซักอย่าง
โยนผ้าแรงมากจนลมเป่าผมกระจายเลยหล่ะ
"ก็รู้แล้วว่าร้ากกก แต่ทำให้โรแมนติกกว่านี้หน่อยก็ด้ายยย"
แบบว่าค่อย ๆ หยิบผ้าห่มมาคลุมให้ แล้วอาจจะบรรจงหอมแก้มนิดนึงก็ได้
(ท่าห่มผ้า คิดว่าท่าเหวี่ยงแหซะอีก)

แต่นี่......เฮ้อ...หรือชุดนอนเราไม่หวานพอ
...

บ่ายวันนี้ ประชุม 5 ส.สำนักงาน
คราวนี้ประชุมที่โรงงาน 3 ซึ่งเป็นที่ทำงานของคุณวีร์
นัดกันไว้ ว่าจะไปดื่มกาแฟที่โต๊ะทำงานคุณวีร์ก่อนประชุม

เอาหล่ะ กำลังใจในการทำงานเพิ่มมาอีกนิด

ไฟท์โตะ