สองวันมานี้ ปรนเปรอความสุขให้ตัวเองโดยการ Up Program ในคอมพิวเตอร์ ทำโน่นทำนี่อยู่นานหลายชั่วโมง งานการไม่ค่อยทำเท่าไหร่นัก เหตุผลเพราะหงุดหงิดใจกับเรื่องงานบางอย่าง ครั้นจะลากลับบ้านไปก็ใช่ที่ ก็เลยเลือกที่จะนั่งหาความทันสมัยให้กับตัวเองอย่างนี้ และแล้ว computer เราก็สดใสใหม่กิ๊กด้วยโปรแกรมเวอร์ชั่นล่าสุด พร้อมทั้งปรับหน้าตาวินโดวส์ให้มันน่าใช้งาน clear icon ที่ไม่ได้ใช้งานใน workspace ของ Lotus note ออกไป พร้อมกับเปลี่ยนสีของ workspace tab ให้มันสดใสกว่าเดิม ดาวน์โหลดฟอนท์ไทยมาเก็บไว้ใช้ทำประชาสัมพันธ์ แล้วก็ผ่านไป 1 วันกับการตามให้ทันเทคโนโลยี ก็ดีค่ะ เหมือนได้สะสางความล้าสมัยออกไปจากตัวเอง ได้ทำอะไรใหม่ขึ้น สะดวกขึ้น แล้วมันก็ส่งผลให้เรากำลังใจในการทำงานเพิ่มขึ้นด้วย ... ซึ่งสิ่งที่คิดได้ในวันนี้ ที่เราหงุดหงิดทั้งหมดมันก็แค่ความไม่พอใจส่วนตัว เพราะถ้ามองให้ดีดี ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วหล่ะสำหรับการสร้างความตื่นตัว เมื่อวานซืน ถูกคุณสามีดุเรื่องนั่งกินข้าวไม่สุภาพ คือนั่งเอาเท้าขึ้นมาวางบนเบาะเก้าอี้ที่คุณสามีนั่งอยู่ คุณวีร์บอก "พาดคอเลยมั้ย" เราอึ้งไป แต่ก็ไม่แก้ไขทันที เพราะกลัวเสียฟอร์ม วางเท้าไว้ซักพัก แล้วค่อย ๆ ยกออกมาตอนสามีเผลอ เฮ้อ..เมื่อไหร่จะแก้นิสัยนี้หายซักทีฟระตู เพราะบางที เราก็มีนิสัยห่ามเยอะไปหน่อย ไม่รู้ว่าฮอโมนเพศชายมันพุ่งพรวด หรือเพราะตอนเด็ก ๆ พยายามทำตัวเลียนแบบเด็กผู้ชายมากไปหน่อย ณ ตอนนี้ บางทีเราก็ไม่ค่อยจะหญิงเท่าไหร่นัก ตอนที่กลับบ้าน หยิบรูปเก่า ๆ มาดู ว่าจะเอามาให้อ้อนดูว่าแต่ก่อนเราเป็นผู้ชายมากขนาดไหน แต่พอนึกถึงปากอันจัดจ้านของสองพี่น้อง เราก็เปลี่ยนใจเก็บรูปไว้ที่บ้าน ขอเก็บความเป็นชายไว้เป็นความลับแต่เพียงผู้เดียว (เขียนเหมือนตัวเองเป็นกระเทยแปลงเพศยังไงไม่รู้) ... เมื่อวันอังคาร น้องกุ้งกับน้องตั้มเอาของขวัญแต่งงานมาให้ เป็นโคมไฟน่ารักเชียวค่ะ แต่เราค่อนข้างเกรงใจ เพราะไม่ได้จัดงานอะไร แต่ก็รับไว้ด้วยความยินดี กลับถึงบ้านเขียนเมล์ไปขอบคุณน้องทั้งสอง คือสองคนนี้ เริ่มรักกันมาพร้อม ๆ กับความรักของเรา (ฝ่ายหญิงจีบฝ่ายชายก่อนเหมือนกันเด๊ะ) หุหุ แล้วก็ยังมาใช้ชีวิตคู่ปีเดียวกันอีก กุ้งตั้มแต่งงานวันที่ 16 มีนาคม ส่วนเราก็ 27 พฤษภาคม ห่างกัน 2 เดือนเท่านั้น ... ส่วนวันจันทร์ พี่พรรณีก็เอาของขวัญมาให้อีก เป็นจานกินข้าวสีสวย เทศกาลแต่งงานยังไม่จบสิ้น เพราะว่าพี่ไช้ยังรอวันว่างจากเราอยู่ นับนิ้วดู ก็จดทะเบียนสมรสมาทั้งสิ้น 23 วันแล้ว บางครั้งก็แอบกังวล ว่าอยู่ด้วยกันทุกวันจะชินกันหรือเปล่า ชินกับการใกล้ชิด จนทำให้ความรักขาดความคิดถึงเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ไม่รู้สิ ตอนนี้ทำงานห่างกันไม่ถึง 2 ช่วงตึก ยังคิดถึงแฟนตลอดเวลาเลย หื่น ๆ อย่างเรา ความรักน่าจะจืดยาก 555+ ... วานนี้เจอแม่ที่ตลาด จิตตกไปแป๊บนึงตอนจากแม่ โตจนป่านนี้ นิรชราก็ยังติดแม่อยู่ ซึ่งเย็นวันนี้ เราก็จะได้กลับไปนอนบ้าน และก็คงจะเหมือนเดิมอีก ก็คือกลับบ้านแล้วก็คิดถึงสามี แต่พอได้อยู่กับสามี ก็ดันคิดถึงแม่ โอย จะบ้าตายชีวิต .... วานนี้หอบหิ้ว OP กลับบ้าน ของที่ได้คือครีมทาผิว กับแป้งหอม ตอนดมกลิ่นที่ร้านก็หอมดี แต่พอกลับมาใช้ทีบ้านรู้สึกเหม็นเขียวยังไงไม่รู้ ทาครีมเสร็จขึ้นเตียงนอน สามีหันหลังให้ทันที เล่นเอานิรชราเสียความมั่นใจไปเลยทีเดียว ตอนแรกก็ชวนเค้าไปช่วยเลือก แต่พอถึงร้านเราก็ดันมัวแต่เขิน ก็เลยรีบ ๆ เลือก รีบ ๆ จ่าย (ซึ่งเหตุที่เขิน เพราะมัวแต่คิดว่า จะเลือกกลิ่นไหนไปยั่วสามี ปรากฎว่า แทนที่จะเป็นยั่วอารมณ์ กลายเป็นยั่วโทสะซะงั้น 555+) ....