เมื่อเช้านี้ พิมพ์บ่นเรื่องงานยืดยาว แต่แล้วก็ตัดสินใจลบออกทั้งหมด ช่างเหอะ ปล่อยให้มันเป็นไป โฟกัสไปที่เรื่องดีดีที่เรายังมีอยู่ในชีวิตดีกว่า วานนี้ เจ้ายูโทรมาอวดเรื่องโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่แม่ซื้อให้ เราก็ได้แต่ยินดีด้วย แม้จะออกแนวอิจฉาเล็ก ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เราเข้าใจ ว่าทำไมแม่ถึงเอาใจยูมากมายขนานดนี้ เพราะที่ผ่านมายูเป็นเด็กดี เข้าใจและคอยช่วยเหลือแม่เสมอ ยูดูแลน้อง ดูแลงานบ้านแทนเราตอนที่เราไม่อยู่ แถมยังเป็นที่ปรึกษาที่ดีของทุกคนในบ้านมาตลอด ใส่ใจเรื่องเรียน ไม่เคยทำอะไรให้ที่บ้านต้องเดือดร้อนใจ แล้วที่สำคัญ ยูเข้าใจและเอาใจช่วยเรื่องความรักของเรามาเสมอ ฉะนั้นต้องขอบคุณที่ยูเป็นเด็กดี ทำให้เราไม่ค่อยเครียดเรื่องลูกเลยซักนิด และเด็กดีก็ต้องได้รับสิ่งดีดีตอบแทนแบบนี้แหละ (แต่..แง .เจ้ายูใช้ Nokia N72 แต่อิชั้นใช้ซัมซุงเครื่องไม่ถึงสองพัน อิจฉาว้อยยย) จะว่าไป ชีวิตครอบครัวเราตอนนี้จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมาก ๆ วันก่อนแจ้เมล์มาหา บอกว่ารู้จักเรามาสิบปี เห็นเราไม่เคยมีความสุขกับชีวิต แต่ตอนนี้ แจ้บอกว่าเห็นเรามีความสุขแล้วก็ดีใจด้วยจริง ๆ นั่นสิ คนเราไม่ได้ทุกข์ตลอดเวลา ที่ผ่านมาถ้ามองย้อนไป เราก็ได้แต่แอบมองครอบครัวอบอุ่นของคนอื่น และคิดว่าคงไม่มีทางเป็นไปได้ ที่เราจะมีครอบครัวเล็ก ๆ น่ารัก ๆ แบบนั้น แต่ตอนนี้ เรามีทุกอย่าง มีทั้งครอบครัวของสามีที่น่ารัก ครอบครัวของเราเองที่แสนดีกับเรามากมาย มีสามี มีลูกชายที่น่ารักและแสนดีทั้งคู่ ส่วนเรื่องอื่น ๆ ถ้ามันจะงี่เง่าจนน่าหงุดหงิดไปบ้าง ก็ช่างเศียรมันเถอะ จริงม๊ะ?? ^ ^ .. วานนี้ก่อนนอน คุณสามีบอก "แกห้ามเอาผ้าห่มเข้าใกล้ชั้นเด็ดขาด" เนื่องจากว่าเมื่อคืนร้อนมากอ่ะค่ะ เราก็เลยพาลไม่กล้าเข้าใกล้ กลางดึกตื่นมา เห็นแขนดำ ๆ ก็ไม่กล้ากอดเหมือนทุกครั้ง เช้านี้เลยโวยวายกับคุณสามี ว่าเล่นเอาเรานอนไม่หลับ คุณสามีบอก "ห้ามเฉพาะผ้าห่ม (ไม่ได้ห้ามคน)" แล้วก็บ่นเล็ก ๆ ว่า "หื่นไม่เลิกเลยน่ะแกเนี๊ยะ ชั้นไม่ใช่ดอกไม้ริมทางที่ใครจะเด็ดก็เด็ดได้ง่าย ๆ น่ะ" แต่สุดท้ายก็อนุญาตให้กอดแขนได้ หลังจากที่เราออดอ้อนอยู่ซักพัก หุหุ คืนนี้ เสร็จโจร แผล่บ ๆ