เมื่อวันศุกร์กลับไปนอนบ้านแม่
แล้วก็กลับมาบ้านสามีในวันเสาร์ตอนเย็น
รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน
เพราะตอนที่อยู่บ้านแม่ เราก็ดูเหมือนว่าบ้านสามีเป็นที่อื่นสำหรับเรา
คือคุ้นเคยกับบ้านแม่มากกว่า
แต่พอวันนี้กลับมาอยู่บ้านสามี
เราก็รู้สึกว่าที่นี่เป็นบ้าน แล้วบ้านแม่เป็นที่อื่นสำหรับเรา

เช้าวันนี้ กับการปรับตัวที่เปลี่ยนไปมา
บางทีมันก็ทำให้เรารู้สึกจิตตกเล็ก ๆ
เหตุเพราะลึก ๆ ในใจเราคิดถึงบ้านโน้น คิดถึงแม่ คิดถึงน้องชาย
ซึ่งก็เหมือนกันกับตอนที่เรากลับไปนอนบ้านแม่
เราก็คิดถึงสามี คิดถึงทุกคนที่นี่ อยากกลับมาบ้านนี้
(แต่อยู่นี่ ก็ดันอยากกลับไปบ้านนั้น)

เรียกว่าผู้หญิงสองใจได้มั้ยเนี่ยะ

....

วันนี้ กิจกรรมคล้าย ๆ เดิม
แต่มีน้องพยาบาลมาช่วยเปลี่ยนถุงปัสสาวะให้พ่อ

ในส่วนของเราคือซักถุงเท้าสามี ขัดห้องน้ำ แล้วก็สระผมให้พ่อ

มีเรื่องหงุดหงิดบ้าง แต่ก็ปล่อยให้มันเป็นไป

เพราะเราเองก็มีเรื่องต้องเคลียร์มากมาย

ทั้งน้ำหนักตัวที่พุ่งสูง หุ่นอวบอั๋นจนคนเข้าใจผิด
ว่าเหตุที่จดทะเบียนสายฟ้าแล่บเพราะเบนโลหรือเปล่า

แล้วก็ปากที่เป็นแผลไม่หายซักที

สิวที่เพิ่งหายและรอรับการเยียวยาไม่ให้มันเป็นแผลดำ

....

พรุ่งนี้มีงานช้างรออยู่

สู้เว้ย...

ปล.วันนี้ได้คุยกับโมน่าเพื่อนในไดที่ไม่ได้ติดต่อกันนาน

คิดถึงจังเล๊ยยยยย เพื่อน ๆ  นาราทูซี