เช้านี้มือถือปลุกตอนตีสาม แต่วันนี้แรงต้านทานมันเยอะกว่าทุกวัน
คงจะเหมือนกันกับคุณวีร์ ที่มือถือปลุกตอนเที่ยงคืน แล้วพลิกตัวไปมากว่าจะลุกได้

ได้แต่บอกว่าอดทนหน่อย ทำงานอีกแค่วันเดียว
เดี๋ยวก็หยุดยาว 3 วันแล้ว ทีนี้ช่วงกลางวันจะได้แอบงีบหน่อย

วานนี้ แวะซื้อกับข้าวมื้อเย็นที่ตลาดหน้าโรบินสัน
เดินไปซักพัก คุณวีร์ก็บอกว่าเจอแม่ แต่เรามองหาแกไม่เห็น
แถมตอนที่ได้ยินคุณวีร์บอกว่า "แม่นี่" เรายังคิดว่าเป็นแม่คนอื่น
เห็นหน้าแม่แล้วก็สะเทือนใจ
เพราะในวันนี้ เราเดินซื้อของกับคุณวีร์ ไม่ได้เดินซื้อของกับแม่อย่างที่เคยผ่านมา
ตอนจากกัน เราก็ได้แต่มองหาแม่ว่าแม่อยู่ไหนแล้ว
ขึ้นรถ ก็โทรหาแม่อีกครั้ง
อยากร้องไห้ขึ้นมานิด ๆ
ถ้าไม่ได้เห็นก็ไม่เป็นไรหรอก แต่นี่เห็น แล้วเราเหมือนเป็นคนอื่นของแม่
มันสะเทือนใจยังไงไม่รู้

เช้านี้ถามพี่นก ว่าตอนออกเรือน พี่นกคิดถึงแม่หรือเปล่า
พี่นกบอกว่า ตอนแรกก็ไปหาแม่ทุกอาทิตย์
แต่ตอนนี้ 3-4 เดือนครั้งนึง เผลอ ๆ แม่ต้องเป็นฝ่ายมาหาซะงั้น

อื้ม.. คงเป็นเหมือนกัน

วันนี้เย็น ตั้งใจจะกลับไปอยู่บ้านจนถึงหนึ่งทุ่ม แล้วค่อยนั่งรถมาบ้านคุณวีร์
แล้วเดี๋ยววันจันทร์ ค่อยกลับไปนอนบ้านคืนนึง

สู้สู้

...

อาการพ่อ
แผลพ่อดีขึ้นกว่าเดิม คุณวีร์บอกอย่างนั้นเพราะเราไม่เห็น
พรุ่งนี้น้องเล็กที่เป็นพยาบาลเพื่อนพี่ไช้
จะมาประเมินแผลของพ่อให้ว่าเป็นยังไงบ้าง
พ่อเริ่มบ่นเล็ก ๆ เกี่ยวกับร่างกายตัวเอง
คุณวีร์ก็ได้แต่ปลอบใจไปว่าให้สู้หน่อย
พ่อแกยังปวดขาไม่หายซักที ปวดได้ทุกวันทุกเวลา
เราก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน
เฮ้อ..

...

อีก 12 วันจดทะเบียนสมรส