หลังจากที่เครียดอยู่เป็นวัน เช้าวานนี้เราก็เลยตัดสินใจโทรหาแม่
แม่บอกว่านอนไม่หลับเลยเพราะคิดเรื่องเรา
แล้วก็ย้ำหลายครั้งว่า "กลับบ้านเหอะหล่อน"
เราก็ถามเหตุผล แม่ก็บอกว่าคนแถวบ้านเริ่มสงสัยแล้วว่าเราหายไปไหน
ซึ่งบอกได้เลย ว่าบ้านเราไม่สุงสิงกับใครอยู่แล้ว
ก็ไม่รู้ว่าแม่จะแคร์ใครทำไม
เหตุผลจริง ๆ น่าจะมาจากจิตใจของแม่เองมากกว่า
เราว่าแม่เค้าทำใจยาก ก็เลยอ้างโน่นอ้างนี่

ตอนที่คุยแรกๆ แกก็อ้างขี้ปากชาวบ้านเหมือนเดิม
เราก็บอกว่าถึงจะจัดงาน ใครเค้าจะมารับรู้หล่ะ เพราะแม่ก็ไม่ได้มีเพื่อนบ้านอะไรซักหน่อย
แต่แม่ก็อ้างเพื่อน ๆ ในบริษัท เราก็บอกว่า
คนที่บริษัทเราก็ไม่ได้สนใจที่เราแคร์ก็แม่นั่นแหละ..
เราถามแม่ว่าแม่อยากจะให้จัดงานมั้ย
แม่ก็บอกว่า "จะบ้าเหรอ คนป่วยอยู่ในบ้านจัดได้ไง"

จากนั้นแม่ก็ตัดบทไป หายไป 2 ชั่วโมง
กลับมาอารมณ์ดีเลย บอกว่าปรึกษายูแล้ว
ยูบอกว่า "ให้ ๆ เค้าไปเหอะแม่"
แม่ถามยู "ให้ฟรี ๆ เลยเหรอ ไม่เอาอะไรเลยเหรอ......เอ่อ..มัดจำซัก 2 หมื่นดีมั้ย"

ยูตอบ "โห้ย ไม่ต้องหรอกแม่ ไว้เอาทีเดียวเลยตอนแต่ง"

(พูดแบบฮา ๆ นะ)

แล้วแกก็พูดว่า เค้าเองก็เคยเจอญาติทางอดีตลูกสะใภ้บังคับแบบนี้เหมือนกัน
แกก็เพิ่งนึกออก แล้วก็เข้าใจสถานการณ์
สรุป แม่บอกว่าจดทะเบียนสมรสวันเกิดยูเลย
ให้เกียรติยูด้วย แต่เราบอกว่า ฤกษ์มันวันที่ 28 พ.ค.
แกบอก "อ่ะ 28 ก็ 28"

จากนั้น เราก็เอาเรื่องนี้มาคุยกับคุณวีร์
แล้วคุณวีร์ก็ตัดสินใจโทรไปคุยกับแม่
ซึ่งเนื้อความทั้งหมด ยูเป็นคนเล่าให้เราฟัง เล่นเอาเราซึ้งไปเลย
เพราะวันจดทะเบียน นอกจากจะจดทะเบียนสมรสแล้ว
คุณวีร์จะจดทะเบียนรับยูเป็นบุตรบุญธรรมด้วย

เช้านี้ หยิบบัตรพนักงานมานั่งดู
คิดอยู่ในใจว่า นับจากวันนี้ ก็เหลือเวลาอีก 15 วัน ที่เราจะได้ใช้นามสกุลจิตเจือจุน
นามสกุลคุ้นเคยที่เขียนมาตั้งแต่เด็ก
วันที่ 28 เราจะเริ่มต้นใช้นามสกุลยาวเหยียดของคุณวีร์แล้ว
นามสกุลที่เราเองก็คุ้นเคยเช่นกัน เพราะรู้จักนามสกุลนี้มาเกือบ 20 ปีแล้ว
และนอกจากเรา เจ้ายูก็อยากจะใช้นามสกุลคุณวีร์ด้วย
ซึ่งยูก็ปรึกษาแม่เรียบร้อยแล้ว แม่บอกว่าตามใจยูว่าอยากจะใช้นามสกุลใคร
เราเองก็อยากให้ใช้เหมือน ๆ กันอ่ะค่ะ อย่างน้อยเวลาทำธุระที่โรงเรียนยู
เพื่อน ๆ จะได้ไม่สงสัยเรื่องนามสกุลพ่อแม่

และเช้าวันนี้ ยูก็โทรศัพท์มาบอกข่าวดี
ว่าน้อง ๆ เราสองคนไม่มีใครคัดค้านการย้ายบ้านและการจดทะเบียนสมรสในครั้งนี้
โก๋บอกว่า "ถ้าหนิงไปแล้วมีความสุข ก็ให้หนิงไปเถอะ โก๋ไม่ว่าอะไร"
แต่แอบฮานิดนึงอ่ะค่ะตรงที่โก๋บอกว่า "จดทะเบียนรับยูเป็นบุตรแท้ ๆ ไม่ได้เหรอ"
เราก็เลยฝากยูให้ไปบอกโก๋ว่า บุตรบุญธรรมก็คือบุตรแท้ ๆ นี่แหละ ศักดาและสิทธิเท่ากัน

ส่วนเจ้ากิ๊ก ไฟเขียวเป็นคนแรก
แต่มีติดตลกนิดนึง มานบอกว่า "เจ๊หนิงเอาตังค์มาให้กิ๊กก่อน แล้วเดี๋ยวกิ๊กจะไปเซ็นยินยอมให้"
หึหึ บรรลุนิติภาวะมาชาติครึ่งแล้วไอ่น้อง เรื่องนี้ทำเองล่ายยย

.........

ไม่คิดเหมือนกันนะ ว่าชีวิตเราจะมาลงเอยแบบนี้
ทุกอย่างมันเหมือนมีใครมาขีดเส้นไว้ให้เราเดินตามไป
ซึ่งน่าแปลก ที่เรื่องราวต่าง ๆ มันค่อนข้างเหมือนกับที่เราเคยคิดไว้

แต่ตอนนี้ ไม่ค่อยตื่นเต้นมากเท่าไหร่อ่ะค่ะ
เพราะตอนนี้ หายใจเข้าก็ฟาเธ่อร์ หายใจออกก็ฟาเธ่อร์
เรื่องที่คุยกัน มักจะเป็นเรื่องของพ่อซะมากกว่า

....

เมื่อคืนเราเข้าเวรเฝ้าพ่อตอนตีสามถึงเช้า
(อ้อนเฝ้าจากสี่ทุ่มถึงเที่ยงคืน คุณวีร์เที่ยงคืนถึงตีสาม)
ระหว่างเช็ดตัวตอนตี 5 พ่อบอกว่า ไม่คิดเหมือนกันว่าพ่อจะเป็นแบบนี้
เราก็เลยบอกพ่อไปว่า ที่ผ่านมา พ่อดูแลลูก ๆ มาเป็นอย่างดี
บริการพร้อมสรรพทุกอย่างจนลูก ๆ แทบไม่ต้องทำอะไร
ฟ้าก็เลยกำหนดให้พ่อเป็นแบบนี้ เพื่อสลับให้ลูก ๆ เป็นฝ่ายดูแลพ่อทุกอย่างบ้าง
พ่อพยักหน้าหงึก แล้วก็คุยฟุ้ง ว่าแต่ก่อนพ่อทำทุกอย่างให้ลูกจริง ๆ
ตั้งแต่เช้าจรดเย็น พ่อจะคอยจัดการโน่นนี่ให้หมดทุกอย่าง

ฟังแล้ว เราก็เตรียมคำตอบไว้ในใจ เผื่อพ่อจะบอกว่า
"กับหนิง พ่อไม่เคยทำอะไรให้ ทำไมหนิงถึงทำให้พ่อได้"
คำตอบที่เราเตรียมไว้
"พรหมลิขิตอ่ะพ่อ พ่อสร้างผู้ชายที่ดีมากคนนึงให้หนิง
เพราะฉะนั้น การตอบแทนพ่อแค่นี้ จิ๊บ ๆ"
^^

อีก 15 วัน หนึ่งบวกหนึ่งจะเท่ากับหนึ่ง

หมายเหตุ ตอนนี้เราสองคนกังวลเรื่องแผลพ่อมากกว่า
พอมาอยู่บ้าน อากาศทำให้แผลพ่อเริ่มมีสภาพแย่ลง
เฮ้อ...