เช้าวันอาทิตย์ คุณวีร์ปลุกแต่เช้าด้วยการเปิดไฟ
วันนี้ต้องออกจากบ้านเร็วหน่อย
เราลุกขึ้นไปหยิบกรรไกรตัดหญ้า
เพราะว่าอยากให้พ่อกลับมาเห็นหน้าบ้านโล่ง ๆ
จากนั้นก็เก็บข้าวเก็บของ
ออกจากบ้านเที่ยงครึ่ง ถึงโรงพยาบาล
สังเกตได้ว่าวันนี้ทุกคนร่าเริงกันมาก
เพราะพ่อจะได้กลับบ้านซักที
ซึ่งของที่เราขนเยอะมาก ๆ เลยค่ะ
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ทะยอยเอากลับไปบ้างแล้วนะเนี่ยะ
อยู่รพ. 52 วัน เหมือนอยู่มาเป็นปี
เรามองโน่นมองนี่ ใจหายเล็ก ๆ แต่ก็ดีใจที่ได้กลับบ้าน
ซึ่งการกลับบ้านวันนี้ ถือเป็นการเริ่มต้นการเข้ามาอยู่บ้านคุณวีร์อย่างเป็นทางการเลยก็ว่าได้

เมื่อเช้า คุณวีร์ก็เคลียร์ตู้เสื้อผ้าให้เราครึ่งนึง
แบ่งลิ้นชักสำหรับเก็บของส่วนตัว
ตอนแรกเราก็ยังไม่กล้าเอาเสื้อผ้าเราเข้าไปเก็บ
แต่แล้วก็ตัดสินใจหยิบเข้าไปเก็บ เอาฟระ..ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว

...

การเอาพ่อกลับบ้านค่อนข้างทุลักทุเลนิดหน่อย
ซึ่งตอนที่ยกพ่อขึ้นรถ หัวพ่อก็โขกรถไปเรียบร้อย
แต่แล้ว ทุกอย่างก็ดำเนินไปได้ด้วยฝีมือลูกชายทั้งสอง
ถึงบ้านพี่เอกก็จัดการทำกับข้าวให้พ่อด้วยอารมณ์สดชื่น
ตอนเย็น ลูก ๆ ทั้ง 6 ก็นั่งกินข้าวด้วยกันเต็มสตรีมเป็นครั้งแรกในบ้าน
โอ๋(คุณวีร์), หนิง(นิ), อ้อน, ป่อง, แนน, เอก
มองแล้วก็อบอุ่นดีนะคะ

หม่ำมื้อเย็นเสร็จ เรากับคุณวีร์ก็ไปซื้อของต่อ
บางตอนเราก็ขอให้คุณวีร์เดินนำหน้าไปก่อน
เพราะจะซื้อกุงเกงใน

ชีวิตคู่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับการรับผิดชอบสวัสดิภาพของพ่อในบ้านโดยที่ไม่มีหมอหรือพยาบาล

แต่เรื่องนึงที่ต้องเครียดคือ
แม่เราเริ่มออกอาการหวงลูกสาวขึ้นมาซะงั้น
เล่นเอาเรากับคุณวีร์แอบเครียดไปเลย

เราเองหลังจากโทรคุยกับแม่ก็อึ้งไปเลย
หลายครั้งที่เผลอทำตัวซึมๆ
คุณวีร์ก็ถามว่าเครียดอะไร มีอะไรมั้ย
ตอนแรกก็ไม่อยากบอกหรอกค่ะ ไม่อยากให้เครียดตาม
แต่คิดไปคิดมา ยังไงก็สามีนี่ฝ่า ก็เลยบอกไป
สรุปก็เครียดไปเล็ก ๆ แต่ก็เชื่อว่ายังไงเราต้องผ่านไปได้

คืนนี้ กว่าจะได้นอนก็ดึกโข
พอดีว่าคุณพ่อKee เราก็เลยต้องจัดการทำความสะอาดแล้วก็ซักผ้าต่าง ๆ

ฝนตกปรอย ๆ นิรชราหลับสนิท
กลางดึกคุณวีร์พลิกตัว เอาข้อศอกมาโดนหัวคิ้วเราดังโป๊ก
หึหึหึ สงสัยจะยังไม่คุ้นกับการนอนสองคน