เย็นวันศุกร์ เรากับคุณวีร์กลับบ้านพร้อมกัน
แวะไปทำธุระหลายอย่าง
ทั้งซื้อกับข้าวให้พ่อ ให้ตัวเอง แล้วก็ไปซื้อลูกประคบในคาร์ฟูล
ได้อยู่กันตามลำพังสองคน ก็คุยกันเรื่องที่เราจะไปอยู่บ้านคุณวีร์
เราบอกคุณวีร์ว่า การที่เราไปอยู่ด้วย ไม่ใช่แค่พื้นที่ในตู้เสื้อผ้าเท่านั้นที่จะแบ่งให้เรา
แต่พื้นที่ส่วนตัวของคุณวีร์ก็จะหายไปด้วยครึ่งนึง
พื้นที่บนเตียง พื้นที่ว่างในคอมพิวเตอร์ พื้นที่บนโต๊ะเครื่องแป้ง
และพี้นที่อื่น ๆ ก็จะมีของใช้ของเราแทรกซึมอยู่ด้วย
คุณวีร์จะอึดอัดมั้ย ?
ถามไปแบบนี้ เค้าก็เลยเปิดอกคุยกับเราในเรื่องบางเรื่อง
เช่นเรื่องความเจ้าระเบียบของเค้า เรื่องการแต่งตัวที่แนะนำให้เราเปลี่ยน
คนอ่านอย่าขำนะคะ คือคุณวีร์อยากให้เปลี่ยนคอลเลคชั่นชุดชั้นใน
เพราะที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ มันอยู่ในสภาพย้วยยานและเก่า
ซึ่งทั้งพี่เอกกับเจ้าอ้อนก็ขอร้องให้เราเปลี่ยนเถิด

พอฟังดังนั้นเราก็เกิดอาการหวงชั้นในเก่าขึ้นมา
เอ๊ย ม่ายจ้าย เกิดอาการหวงพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองขึ้นมาซะงั้น
คือเคยทำอะไรคนเดียวมานาน
ณ ตอนนี้ ชีวิตเดี่ยวต้องกลายเป็นชีวิตคู่
เราก็เลยออกแนวเครียด

ถึงรพ. เราอาศัยช่วงที่ทุกคนหลับ
หนีไปนั่งคิดอะไรอยู่คนเดียวที่เก้าอี้หน้าลิฟท์
คิดอยู่นานก็ไม่หายเครียด
ก็เลยเดินลงไปซื้อธูปกับไฟแช๊คที่ร้านสวัสดิการ
แล้วก็ไปไหว้พระ เอาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เข้าข่มซะงั้น

เสร็จสรรพก็ขึ้นมานอนคิดอีกทั้งคืน

...

เช้าวันเสาร์ คุณวีร์ไปทำงาน เหลือเรากับอ้อนอยู่เฝ้าพ่อ
เราเลยเอาเรื่องที่อยู่ในใจออกมาถามพ่อ
พ่อก็บอกว่า ไม่ต้องคิดอะไรมาก อยู่ ๆ ไปเดี๋ยวมันก็จะปรับตัวได้เอง
เพราะจริง ๆ แล้ว ชีวิตคู่มันก็ไม่มีอะไรมากมายหรอก
ส่วนเจ้าอ้อน ก็ออกแนวเข้าใจเราสุดฤทธิ์
เพราะมีพี่ชายเป็นเทพ เท้าไม่ติดดิน
คนที่เคยใช้ชีวิตง่าย ๆ อย่างเราต้องปรับตัวเยอะหน่อย
อ้อนปลอบว่าจะช่วยคอยเตือนให้เองว่าคุณวีร์ชอบอะไรไม่ชอบอะไร
หรือถ้ามีปัญหาอะไร ก็วิ่งเข้าไปลี้ภัยในห้องนอนอ้อนได้เสมอ
พ่อเองก็บอกว่า เข้ามาหาพ่อก็ได้เดี๋ยวพ่อเคลียร์เอง
ส่วนเรื่องคอมพิวเตอร์ พ่อบอกว่าใช้เครื่องพ่อได้เลย ไม่ต้องไปแย่งคุณวีร์ใช้
ซึ่งเราเองก็แอบยิ้ม เพราะการเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาพ่อกับอ้อน
มันก็ทำให้เราได้รับความไว้วางใจและการย้อมรับจากสองคนนี้มากขึ้น
แถมมีคนคอยหนุนหลังให้อีกตะหาก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ความจริงแล้ว มันก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ
เราเองก็ปรับตัวมาได้เยอะแล้วกับความเจ้าระเบียบของคุณวีร์
จริง ๆ ก็ไม่ได้เนี๊ยบขนาดนั้นหรอก แต่เค้าเนี๊ยบกว่าเราเท่านั้นเอง
และการที่อยู่รพ.ด้วยกันมาตลอดหลายสัปดาห์
เที่ยวต่างจังหวัดด้วยกันหลายครั้ง มันก็ทำให้เราเข้าใจกันอยู่แล้ว
ที่เครียด เพราะคิดไปเองทั้งนั้น
..
บ่ายสาม เราไปตลาดผ้าซื้อผ้ารองผ้ายางให้พ่อ
ออกแนวโง่หน่อย เพราะนั่งรถสองแถวแล้วหลง
ต้องออกมาด้วยรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง
จากนั้นก็กลับบ้านพร้อมอ้อน
ไปตลาดไนท์สแควร์ ไปหาหมอสิว  แล้วก็แวะซื้อชุดชั้นในใหม่
เพราะของเก่าอ้อนมันบังคับให้ทิ้งทั้งหมด

ถึงบ้าน ไล่ ๆ กันกับคุณวีร์ กินข้าวพร้อมกัน 4 คน
จากนั้นก็ช่วยกันเตรียมห้องให้พ่อ
ที่คุณวีร์ซื้อเตียงนอนพยาบาล ที่นอนลม รถเข็น รถกายภาพ
รถเข็นสำหรับวางของกินข้าว เบ็ดเสร็จ 39,000 บาท
กว่าจะได้นอนก็ดึกโขเลยหล่ะ งานเยอะมาก

คร่อก ...