เหนื่อยอ่ะ
เหนื่อยหลายอย่าง ทั้งเรื่องนั้นเรื่องนี้
เหนื่อยตั้งแต่ลืมตาตื่น จนตื่นขึ้นมาอีกวันนึง
วันนี้พี่ชายโทรมาเราก็ร้องไห้งอแง
เพราะไม่รู้จะไประบายให้ใครฟัง
เรื่องบางเรื่องมันก็พูดไม่ได้ เพราะมันละเอียดอ่อนไป
กับคุณวีร์ 2-3 วันนี้เราก็ปั้นปึงอย่างเห็นได้ชัด
คุยกับพี่ชาย พี่ชายบอกว่า เราทำไม่ถูก
ที่ไม่พอใจอีกคนนึงแต่ไปลงกับอีกคนนึงซึ่งเป็นคู่ชีวิตเรา

ถึงตรงนี้เราเลยร้องไห้ไปใหญ่
เพราะรู้ดีว่าทุกวันนี้คุณวีร์มีเรื่องให้คิดและรับผิดชอบเยอะ
เราเป็นคนเดียวที่ให้กำลังใจเค้าได้ดีที่สุด
แต่ก็ดันทำตัวเป็นปัญหาให้เค้าอีกซะงั้น

...

เมื่อคืนพ่อเรียกเราตลอดเลย
บางทีเราก็รู้ว่าเค้าเกรงใจ
เพราะบางครั้ง เราก็เห็นพ่อนอนร้องไห้
พอถาม พ่อก็บอกว่าปวดขามาก
ปวดเหมือนมีอะไรมารัดไว้จนแน่น
เราก็เลยนวดให้พ่ออยู่นาน
นวดแบบหลับในด้วยนะ
คือพูดอะไรออกไปพึมพำจนพ่อถามว่า
"หนิงพูดอะไรลูกพ่อฟังไม่รู้เรื่อง"
เราสะดุ้งตื่นแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าฝันไป

บางครั้ง ก็เข้าห้องน้ำไปกระโดดตบเอาน้ำลูบหน้าให้หายง่วง
เพราะไม่อยากแสดงอาการงัวเงียให้พ่อเป็นกังวล

ถามว่าเบื่อมั้ย
เราตอบได้เลยว่าไม่เบื่อ
เพียงแต่กลัวใจตัวเอง
ว่าถ้าเราเจอแบบนี้ไปอีกหลายเดือนหลายปี
เราจะเผลอแสดงอาการอะไรให้พ่อรับรู้หรือเปล่า
เราไม่อยากให้พ่อรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระ

...

ส่วนแม่เรา เราแทบอยากจะกราบเท้าแม่ทุกวันทุกเวลา
แม่มีเรื่องให้คิดเยอะ เรื่องงานเรื่องลูก แต่แม่ก็ไม่เคยทิ้งเราเลย
ทุกครั้งที่เราเอ่ยปากขออะไรจากแม่ แม่เต็มใจทำให้ทุกอย่าง
ความรู้สึกตอนนี้ เหมือนเราบกพร่องหน้าที่ลูก
ไม่ได้ไปปรนนิบัติรับใช้ ไม่ได้ไปช่วยแบ่งเบางานบ้านดูออกว่าแม่น้อยใจ

คุณวีร์เองก็บอกให้เรากลับบ้าน
แต่พอนึกถึงอะไรบางอย่าง เราก็รู้ว่าเรากลับไม่ได้เพราะอะไร
ที่ทำได้ตอนนี้ คือโทรหาแม่บ่อยขึ้น
เอาใจน้องสะใภ้มาก ๆ เพราะตอนนี้เจ้าหวายทำหน้าที่ลูกสาวแทนเราอยู่

ส่วนเจ้ายู ก็ติดต่อกันตลอด เพราะยังไงเราก็สนิทกับยูที่สุดในบ้าน
ยูเองก็คอยช่วยเหลือเราเยอะ คอยโอนเงินให้บ้าง
คอยเป็นเพื่อนแม่แทนเราบ้าง
แต่เด็ก ก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ
เพราะแม่บอกว่า ยูก็ติดเล่นมากไปหน่อย ไม่ค่อยช่วยงานแม่เท่าไหร่

...

เย็นนี้แอบแว่บกลับบ้านแป๊บนึง
ปล่อยอ้อนนั่งรอที่โรบินสันเหมือนเดิม

สรรเวลาดีดี เพื่อทุกคน
เหนื่อยหน่อย ก็ช่างมันเหอะ เดี๋ยววันเสาร์ก็มาถึงแล้ว
ชาร์จแบตจากรัก